ای کاش در دنیا ۳چیز وجودنداشت :

غرور . دروغ . عشق

انسان با غرور می تازد

با دروغ می بازد

و

با عشق میمیرد .

دکتر شریعتی

.....« هیچ کس چراغ را روشن نمی کند تا پنهانش سازد! بلکه آن را در جایی می آویزد که نورش بر هر که وارد اتاق می شود بتابد. چشم نیز چراغ وجود است .
چشم پاک همچون تابش آفتاب اعماق وجود انسان را روشن می کند .
اما چشم ناپاک و گناه آلود جلو تابش نور را می گیرد و انسان را غرق تاریکی می سازد .
پس هشیار باشید مبادا بجای نور تاریکی بر وجودتان حکفرما باشد !
اگر باطن شما نورانی بوده و هیچ نقطه تاریکی در آن نباشد آنگاه سراسر وجودتان درخشان خواهد بود گویی چراغی پر نور بر شما تابیده است. »

انجیل - لوقا - بخش11 - آیات 33 الی 36

دست هایم بوی گل می داد...مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند،اما کسی فکر نکرد شاید من گلی را کاشته باشم...

(Ernesto Che Guevara )

با از دست دادن همه چيز ، همه چيز مي شوي!

(دکتر علي شريعتي)

هرکس من را طلب می کند می یابد مرا،  و کسیکه مرا یافت می شناسد مرا، و کسی که مرا شناخت مرا دوست خواهد داشت و کسیکه من را دوست داشت، عاشق من می شود و کسیکه عاشق من می شود، من عاشق او می شوم و کسیکه من عاشق او بشوم، او را می کشم و کسیکه من او را بکشم، خونبهایش بر من  واجب است، پس خون بهای او من هستم.    

( حدیث قدسی)

الهی

عاحز و سرگردانم! نه آنچه دانم! دارم، و نه آنچه دارم، دانم !

الهی

چون توانستم ،ندانستم ، و چون دانستم ، نتوانستم
آه از این علم ناآموخته ! گاه درغرقم ازاو ، و گاه سوخته

الهی 

ضعیفم خواندی و چنانم! مگذار که در پیش خود بمانم !

الهی

گر کسی تورا به جستن یافت ، من به گریختن یافتم

گرکسی تو رابه ذکر کردن یافت، من تورا به فراموش کردن یافتم

گرکسی تورا به طلب یافت، من خود طلب ازتو یافتم

منبع : ذکرهای فراموش شده

                          که تو بامن باشی

                                     و تو به من گفتی :

                           _هرگز

                                   هرگز

                                                      _ پاسخی سخت و درشت

                                                                              و مرا غصه این

                                                          هرگز

                                                                                               کشت

ارام ، ارام صدای کاروانی می اید در این وادی ...

ان دورها مردی گرد بقیع می گردد و ......

خواهری چشم به برادری دارد که بی تاب است ....

نمی داند چرا این چنین در شور و هیجان است این مرد .....

ای کاش امسال ساربان در سینه خسته من خیمه می زد و ......

سالهاست که نخلهای این دشت چشم سوی مدینه دارند ....

ای کاش من هم بیابانگردی بودم در مسیر قافله نور .....

ای کاش من هم تو را می دیدم و ...

ای کاش گرد بر خاسته از قدوم مبارکتت به چهره سیاه من می نشست ...

ای کاش می شد که در علقمه بودم و .....

ای کاش من در ......

نمی دانم چه می شود  مرا ....

وای من ، وای من ...

سالها بود که با دیدن دخترکی چادری بی تاب می شدم ...

سالها بود که با دیدن نوزادی در اغوش پدر .....

با دیدن خواهری بر مزار برادری .....

سالها بود که تمام غصه من کنج خرابه شام بود .....

سالها بود که پاهای تاول زده و زخمی دخترکی سه ساله  اشوبی در دل خسته ام بپا می کرد ...

خدای  من .........

ایامی که خواهر قد خمیده ای را بر فراز تپه زینبه می دیدم .....

ای کاش تیرهای جهالت و خباثت کوفیان بر سینه الوده از گناهم می نشست .....

ای کاش سنگ های سپاه کوفه بر پیشانی ام  می نشست و ...

حسین من ای کاش می شد که تن خسته از گناه من بر زیر سم اسبان کوفیان .....

ای کاش می شد که بر بالینم می امدی و دستانت را بر چهره اغشته به خونم می کشیدی ......

چرا و چه قدر تند می گذرد ، زمانی که با تو بودم .......

و چه کند و درداور است ایام غفلت و روزهای گرفتار در دام نفس هوس الودم ....

نمی دانم ، نمی دانم .....

حسین من تو خود می دانی که سالهاست که منتظرم تا کشتی نجات بیاید و مرا هم .....

عزیز زهرا ، به مادرت قسمت می دهم ، به قولت عمل کنی ....

اقا جون دلم می خواد کربلایی بشم ....

کاروان هنوز در راه است و من در گوشه این اتاق نشسته ام و اشک می ریزم و با خود می گویم که گمانی وهم الود است همرایی تو با حسین زهرا ....

همون بهتر که اقا تو رو نبینه و غصه هاش بیشتر نشه ...

اما چیزی که بیادم می یاد ، داستان ازادی مردی از سپاه کوفه با یک نگاه  .....

اگر مرا رها کنی ... تو را رها نمی کنم ...اگر سرم جدا کنی .... چون و چرا نمی کنم ....

منبع : ذکرهای فراموش شده

سلام :

به وبلاگ ما خوش آمدید

از خدا برایتان:

روزی مریم، قصر آسیه، تقوای حسین، قلب خدیجه، دوستی فاطمه، جمال یوسف، ثروت قارون، حکمت لقمان، ملک سلیمان، صبر ایوب، عدالت علی، حیای زینب، عمر نوح

و

محبت اهل بیت رسول خدا(ص) را خواهانم.

ای مهربان ترین یار دیرینم تا جز برای تو نباشم.
الهی! در همه ی فصل ها با من باش. نمی دانم آشفتگی ام را با کدامین دستاویز به سامان بیاورم چرا که در پیشگاه تو به استغاثه نشسته ام. یک عمر نشان تو را جستجو کردم تا دانستم تنها برای یافتن تو باید به خودت متوسل شد. وگرنه صدف عمر چون منی، حاصلی جز حسرت و خستگی نخواهد داشت. پس، پروردگارم! اینک در آستانه ی درک حقیقت مرا دریاب. از فراق اگر میمیرم، آه سرد سینه ی بی حاصلم بی نام تو راه به جایی ندارد جز پیاده روی در خیابان رویت.
معبودم! خدای من! خیابان خاکی عشق مرا به معبد عشق های معصوم برسان.

عشق یك تنفس آسمانی از هوای بهشت است.
آدمی دایره نیست كه یك كانون داشته باشد، بیضی است و دارای دو
كانون، یك كانونش افعال است و كانون دیگرش افكار.
خدا منتهای عظمت عالم خلقت است، عشق منتهای عظمت آدمی.
وقتی كه قلب خشك شود، چشم نیز خشك می شود.
دوست داشتن یك موجود ، شفاف كردن اوست

دانی که چرا ز میوها سیب نکوست:
نیمی رخ عاشقست
نیمی رخ دوست
این زردی و سرخی که در او می بینی:
زردش رخ عاشقست
سرخی رخ دوست

گشاده دست باش، جاری باش، كمك كن

(مثل رود)

باشفقت و مهربان باش

 (مثل خورشید) 

 اگركسی اشتباه كردآن رابه پوشان

 (مثل شب)

وقتی عصبانی شدی خاموش باش

 (مثل مرگ)

متواضع باش و كبر نداشته باش

(مثل خاك)

بخشش و عفو داشته باش

(مثل دریا )

 اگرمی خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش

(مثل آینه )

.

.

.

و چی می شه اگه ما از این مطالب به سادگی بگذریم ؟!!

خدایا !

مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده.
بگذار هرجا تنفر است ، بذر عشق بكارم.
هرجا آزردگی است ، ببخشایم . هرجا شك حاكم است ، ایمان و هرجا یأس است ، امید . هرجا تاریكی است ، روشنایی و هرجا غم جاری است ، شادی نثاركنم.
الهی ! توفیقم ده كه بیش از طلب همدردی ، همدردی كنم .
بیش از آنكه مرا بفهمند ، دیگران را درك كنم .
پیش از آنكه مرا دوست بدارند ، دوست بدارم ، زیرا در عطا كردن است كه
می ستانیم و در بخشیدن است كه بخشیده میشویم و در مردن است كه ، حیات ابدی می یابیم.

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد،
خدا گفت: نه!
رها کردن کار توست. تو باید از آنها دست بکشی.
از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد،
خدا گفت: نه!
شکیبایی زاده رنج و سختی است.
شکیبایی بخشیدنی نیست، به دست آوردنی است.
از خدا خواستم تا خوشی و سعادتم بخشد،
خدا گفت: نه!
من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوری.
از خدا خواستم تا از رنج هایم بکاهد،
خدا گفت: نه!
رنج و سختی ، تو را از دنیا دورتر و دورتر، و به من نزدیکتر و نزدیکتر می کند.
از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشد،
خدا گفت: نه!
بایسته آن است که تو خود سر برآوری و ببالی اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوی.
من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفریند از خدا خواستم و باز گفت: نه.
من به تو زندگی خواهم داد، تا تو خود از هر چیزی لذتی به کف آری.
از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند.
و خدا گفت: آه، سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم!

خویش را گم کرده ام در سنگلاخ زندگی

 هر چی می گردم نمی دانم کجا افتاده است

در سکوت سرد و غمگین زمان بی هدف .بی یار ویاور می روم

 شاید

در دشتی که نامش زندگی است باز یایم آنچه را گم کرده ام

روزی دروغ به حقیقت گفت : مــــیل داری با هم به دریـــا برویم و شنـــا کنیم ، حقیقــت ساده لــوح پذیرفت و گول خورد . آن دو با هم به کنار ساحل رفتند ، وقتی به ساحل رسیدند حقیقت لباسهایش را در آورد . دروغ حیلــــه گـــر لباسهای او را پوشید و رفت . از آن روز همیشه حقیقت عــــریان و زشت است ، اما دروغ در لبــــــاس حقیقت با ظاهری آراسته نمایان می شود